تربیت فرزندان

به همراه فرزندم

من می دانم موزه کجاست ولی فرزندم آن جا را ندیده است .

من می دانم روستا کجاست ولی فرزندم آن جا را ندیده است .

من می دانم لانه ی پرنده کجاست ولی فرزندم تا حالا آن جا را ندیده است .

من می دانم دریا کجاست .ولی فرزندم تا حال در آن جا شنا نکرده است .

من می دانم مشهد کجاست. ولی فرزندم تا حالا به زیارت امام رضا (ع) نرفته است .

من می دانم بخشش چیست .ولی فرزندم تا کنون فرصت بخشیدن چیزی را نداشته است .

من می دانم و... حال تصمیم گرفتم یک بار دیگر موزه را ، روستا را ، لانه ی پرنده را ، دریا را ، مشهد را ، بخشش را و ... به همراه فرزندم تماشا کنم .

هنرمند بزرگ

در خانواده ای همه به این باور رسیده بودند که هنر ارثی است و خانواده آن ها فاقد هر گونه ذوق هنری هستند . این باور توسط پدران به فرزندان منتقل می شد و یواش یواش همه قبول کرده بودند که هنر ارثی است . تا این که در این فامیل یک هنرمند بزرگی پیدا شد که توانست در رشته خودش عالی بدرخشد . این هنرمند چون کر و لال بود ، حرف های خانواده را درباره ی ارثی بودن هنر نشنیده بود.

تربیت مثل رانندگی

تربیت کردن مثل آموزش رانندگی است . برخی از خانواده ها فقط پدال گاز را به فرزند خود نشان می دهند و می گویند با سرعت به جلو !

برخی دیگر ترمز را نشان می دهند ومی گویند : مواظب باش !

برخی دیگر دنده را نشان می دهند و می گویند : با دنده ی یک برو !

برخی دیگر پدال گاز ، ترمز ، کلاج ، دنده ، آینه و... را به فرزندشان نشان می دهند و می گویند: ما به حد کافی به تو آموختیم که چطور رانندگی کنی ، این تـــو هستی که تصمیم می گیری چگونه برانی ، برو ولی مواظب باش !

تشویق های مادر

مادری وقتی فرزندش را تشویق می کرد فقط بلد بود بگوید : آفرین !

مادر دیگر وقتی فرزند خــــود را تشویق می کـرد معمولاً از جمله های مختلفی استفاده می کرد از جمله : محشر است ، واقعاً عالی است ، درست زدی به هدف ، ای ول ، چه خوب ، کاملاً درسته، خیلی خوب به جلو می روی ، به تو افتخار می کنم ، تبریک ، فوق العاده است ، کارت درسته ، تو یک قهرمانی ، خیلی با شهامت هستی ، هورا ، چه رمانتیک و...

فرزند اول می داند مادر چه خواهــد گفت ، برای همین هم تشویق های مادر دیگر برایش کارساز نیست .

فرزند دوم باز سعی می کند کار برجسته ای انجام دهد تا ببیند این بار مادر برای او چه خواهد گفت .

خانه ی بدون بچه

مادری از دست بچه هایش خسته شده بود و به مادرخودش زنگ زد و گفت : «بچــه ها را به خانه ی شما می فرستم تا کمی از دستشان خلاص شوم ».

چند ساعتی خانه در سکوت گذشت ، مادر احساس کرد خانه بدون بچه ها مرگ آور است . به مــــادرش زنگ زد و گفـت : « بچه ها را به خانه خودمان بفرست که دارم از تنهـــایی دق می کنم .

قدر

قدر آب را ماهی می داند .

قدر آسمان را پرنده می داند .

قدر شهر را شهروند به غربت رفته می داند .

قدر فرزند را والدین دور افتاده از فرزند می داند .

قدر زندگی را کسی می داند که فرزند صالح و سالمی را به جامعه فرستاده است .

دانشگاه زندگی

پدر ومادر بودن مثل دانشگاهی است که بایستی مادام العمر در آن جا درس بخوانی تا در رشته های زیر متخصص شوی :

-      پزشک باشی تا تغذیه سالم را به بچه ها بیاموزی .

- معلم باشی تا روش های بهتر یاددگیری را به فرزندانت نشان دهی .

- عابد باشی تا روش دعا کردن ، راز ونیاز را به فرزندانت بیاموزی .

- اقتصاد دان باشی تا مهارت های شغلی را به فرزندانت نشان دهی .

- حقوق دان باشی تا روشهای دفاع از حقوق شهروندی را به آن ها آموزش دهی .

- مربی باشی تا مهارت های درست زندگی کردن را به فرزندانت بیاموزی .

ثبت نام در این دانشگاه قبل از تولد فرزند شروع می شود و تا آخر عمر تحصیل ادامه دارد . ولی تعدادی نیز اسم خود را در دانشگاه زندگی می نویسند ولی یادشان می رود به آن جا سری بزنند.

کارهای درست

پدر ومادری که فقط روی کارهای نادرست فرزنــدشان انگشت می گذارند ، باعث تــــــکرار کارهای نادرست از سوی آن ها می شوند .

تربیت به روش پرنده ها

فرشته ی مهربون به خواب مادری آمد و او را به آمدن بچه ای نوید داد . مادر نگران رو به فرشته کردو گفت : چگونه او را بزرگ کنم .

فرشته ی مهربون تصویر دو تا پرنده را نشان داد و گفت : مثل اونها . تا زمانی که فرزندت کوچک است بیشترین ارتباط را با او داشته باش ، وقتی به سن 7 سالگی رسید آرام آرام آداب و مهارتهای زندگی کردن را به او بیاموز و وقتی به سن بلوغ رسید خودت را کمی کنار بکش تا دوشهای او زیر بار زندگی قرار گیرد . همین کاری که پرنده ها با بچه های خودشان می کنند .